Ένας άνθρωπος παραιτήθηκε από την ακαδημαϊκή του έδρα και λίγες ημέρες αργότερα βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του, μέσα στη δίνη μιας πρωτοφανούς ακαδημαϊκής και μιντιακής διαπόμπευσης.
Ο Λονδρέζος Jason Arday, γιος Γκανέζων μεταναστών, δεν ήταν ποτέ ο άνθρωπος που τα εκπαιδευτικά και ακαδημαϊκά συστήματα θεωρούσαν ότι «θα τα καταφέρει». Αυτιστικός, που στα 37 του έγινε ο νεότερος μαύρος καθηγητής στην ιστορία του Cambridge, ως Professor of Sociology of Education.
Και μετά ήρθε η πτώση: έρευνες, καταγγελίες, δημόσια διαπόμπευση, αμφισβήτηση ολόκληρης της διαδρομής του με εικασίες για λογοκλοπή. Ανεξάρτητα από το τι ισχύει τελικά, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε δημόσιο αποδιοπομπαίο τράγο, με έναν καταιγισμό δημοσιευμάτων και προσωπικών επιθέσεων μέσα σε λίγες ημέρες.
Το έχετε ξαναδεί αυτό με άλλους/άλλες ακαδημαϊκούς;
Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι η κοινωνία χειροκροτεί επιφανειακά τη «διαφορετικότητα» όταν αυτή μπορεί να παρουσιαστεί ως success story.
Όταν, όμως, ένας άνθρωπος σπάει κατά ριπάς όλα τα στερεότυπα και όλα τα κουτάκια, κινδυνεύει. Γκρεμίζει συθέμελα το status quo που μάς έχουν επιβάλει άτυπα, αλλά διαχρονικά. Τυπικά, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι νομικά κατοχυρωμένα.
Ο Jason Arday μάς άφησε το “Great and Unfortunate Things”, την προσωπική αφήγηση μιας ζωής που ξεκίνησε με τη σιωπή και κατάφερε να βρει τη φωνή της.
Μια φωνή απέναντι στη φυσική του, πλέον, σιωπή.
Αφήστε μια απάντηση